Onwerkelijk

En ja, dan ben je opeens zwanger. Na een jaar van onderzoek, wachten en wachtlijsten, hormoonbehandeling en (inwendige) echo’s gewoon in één keer zwanger. Nu hebben wij er gedurende het hele traject er een goed gevoel over gehad, ook tijdens de twee killing wachtweken na de terugplaatsing. Maar toch…
De echo in het UMC Utrecht heeft het bevestigd, er groeit echt een kindje in mijn buik. Ik voelde mij alleen nog niet zwanger, het bleef onwerkelijk. Niet misselijk, geen eetaanvallen, geen stemmingswisselingen. Ik was wel heel erg moe, eigenlijk sinds de bijna-overstimulatie. De arts in het UMC Utrecht had daar een logische verklaring voor. Mijn lijf was nog druk doende om alle hormonen van de IVF op te ruimen, toen het ook aan de slag moest met zwangerschapshormonen. Daardoor duurt het wat langer voordat de boel weer enigszins in balans is.
Gelukkig wilde ons verloskundige ons al in de negende week zien, dan is er nog voldoende tijd om bijvoorbeeld voorlichting te geven over prenataal onderzoek. Ze nam uitgebreid de tijd voor ons en wilde eerst weten hoe het met onze zoon gaat. Drie jaar geleden sloeg het nieuws in als een bom, hij was in alle jaren de eerste CF’er in de praktijk (en is nog steeds de enige voorzover bekend). Daarna hebben wij uitgevoerig gesproken over het wonder dat PGD heet. Ook daarmee hebben wij de primeur in de praktijk, een twijfelachtige eer. De verloskundige had zich duidelijk ingelezen, dat gaf ons een goed gevoel.
Helaas is het hartje nog niet goed te horen met negen weken en kan het ook schadelijk zijn om het al te laten horen. Een kleine teleurstelling, was ik namelijk even vergeten en had gehoopt opnieuw een bevestiging van mijn zwangerschap te krijgen. De verloskundige stelde het echter heel nuchter: zolang er geen sprake is van bloedverlies, kun je er gewoon van uitgaan dat alles goed gaat. Een hart onder de riem. Op naar de volgende controle!

 

Nieuw leven

Beste bezoekers en volgers,

In juni heb ik aangekondigd dit blog weer nieuw leven in te blazen, maar na één berichtje heb ik mijn belofte alweer gebroken. De overheerlijke zomer en mijn dikke buik hebben ervoor gezorgd dat ik een stuk langzamer leefde en heel veel in het peuterbadje ben geweest. Daarnaast was ik de laatste weken van mijn zwangerschap vooral ook gefocust op de komst van de kleine en de weken daarna. Geen rust en geen drang om te schrijven.
Inmiddels ben ik in augustus bevallen van een prachtige zoon en heb ik een druk leventje met twee kinderen (en een man natuurlijk). Zie dan nog maar eens een blog bij te houden Nu alles enigszins in een ritme is en wij de balans gevonden hebben, wil ik echter wel weer gaan schrijven. Steeds vaker hoor ik van mensen die op zoek zijn naar persoonlijke ervaringen met PGD. En dat is precies de reden dat ik ooit dit blog gestart ben. Alle reactie lees en beantwoord ik in elk geval nog steeds, maar dat is natuurlijk niet genoeg. Op naar nieuwe stukjes!

Ciao,
Thea

Een kloppend hartje

Normaal gesproken wordt in de negende week van de zwangerschap een echo gemaakt. Omdat wij dan op vakantie waren, mochten wij een weekje eerder komen. Het was gigantisch druk op de PGD-poli, dus wij werden ergens einde dag ertussen gezet. Toen inmiddels al het personeel al naar huis leek en wij bijna dachten dat ze ons vergeten waren, werden wij eindelijk binnen geroepen. De PGD-arts begroette ons met de woorden: ‘Ik had niet verwacht jullie al zo snel weer terug te zien.’ Na een korte introductie van wat er ging gebeuren, zei ze tot onze opluchting: ‘Laten wij eerst de echo maar maken.’ Vanwege de prille zwangerschap bleek het om een inwendige echo te gaan. Nou ja, daar was ik inmiddels wel aan gewend. Nog voordat de arts iets kon zeggen, zagen wij een prachtig kloppend hartje!!! Bemoedigend en opgetogen kneep de arts even in mijn been, ze straalde bijna net zo hard als wij Verder waren billen en hoofd te onderscheiden. Het leverde een mooi polaroid-plaatje op.
De rest van het consult bestond uit een gesprek over wat te doen bij een zwangerschap (foliumzuur en eventueel vitamine D slikken, geen rood vlees eten etc.) en over de afhandeling van het traject. Omdat er op de echo geen bijzonderheden te zien waren (bijvoorbeeld achtergebleven eiblaasjes of vocht), konden wij officieel ontslagen worden uit het UMC Utrecht en overstappen naar een reguliere verloskundige. Met PGD heb je geen medische indicatie en word je als ‘doorsnee’ zwangere beschouwd. Het enige waar de arts ons op wilde wijzen, was een statistisch verhoogde kans op vroeggeboorte. In Nederland zijn nu ongeveer 200 kinderen via PGD geboren en ze werken met een controlegroep in het Brusselse ziekenhuis. Als ik het goed begrepen heb, zien ze met name in België wat meer vroeggeboortes, maar lijken die cijfers door de Nederlandse groep tegengesproken te worden. In elk geval werd mij op het hart gedrukt om bij verminderd leven, zeker aan het einde van de zwangerschap, direct de verloskundige te bellen voor een extra controle.
Aan het einde vroeg de PGD-arts of wij nog vragen hadden. Jazeker, hoe was nu de precieze uitslag van de PGD?! De status werd erbij gehaald en de uitslag bleek zeer heftig: van de 9 embryo’s waren er 4 ziek, 2 niet goed te analyseren maar zo goed als zeker in elk geval drager, 1 niet meer doorgedeeld maar waarschijnlijk ook ziek of aangedaan en 2 dragers. Van de 9 embryo’s was er dus niet één gezond, en dat terwijl de kans op een kindje met CF statistisch25% is (dus 1 op 4). Wij waren er stil van. Wat een bevestiging van onze keuze om voor IVF/PGD te gaan…
Nadat alles verder afgehandeld en helder was,  deed de arts ons uitgeleide met de mooie woorden: ‘Jullie komen in onze hall of fame.’

De draad weer oppakken

Beste bezoekers en volgers,

Het is lange tijd stil geweest op mijn blog.  Ik heb al die tijd wel willen schrijven en ook stof genoeg gehad, maar de tijd en de focus ontbraken. Vooral het opruimen in huis om ruimte voor een tweede te maken, heeft aardig wat uurtjes opgeslokt. Verder loopt er natuurlijk ook nog een bijna driejarig kereltje door huis dat graag wil spelen (op de laptop, met zijn speelgoed of buiten). En dan hoort werken er ook nog bij… Daarnaast was de drang om te schrijven ook minder toen ik eenmaal de spannende 12 weken-grens gepasseerd was. Dit alles neemt niet weg, dat ik het verhaal van ons PGD-traject graag wil afmaken. Een aantal veelgestelde vragen heb ik hier nog niet besproken. Bijvoorbeeld: hoe heb ik nu het hele traject ervaren? En jullie zijn vast ook wel benieuwd naar het eindresultaat. Kortom, de komende tijd zal ik weer geregeld berichtjes plaatsen.

Ciao,
Thea

Op zoek naar bevestiging

Een paar dagen na de zwangerschapstest kregen wij een e-mail uit Utrecht dat wij inderdaad in week acht voor een echo mochten komen. Dan zou het allemaal wat concreter, wat tastbaarder worden. Verder had ik namelijk niet echt veel klachten die op een zwangerschap wezen. Ik was eigenlijk vooral moe, maar op een raar soort manier, anders dan bij mijn eerste zwangerschap. Het ging een paar dagen redelijk en dan had ik een totale off-day. Gelukkig was mijn man wat meer thuis, dus kon ik nog wel eens ‘s middags een uurtje mijn bed in duiken. Zo heeft de arme schat het hele kerstdiner alleen moeten voorbereiden, terwijl ik lag bij te tanken om de avond door te komen.
Verder merkte ik bij mijzelf wel meer spanning over een eventuele miskraam. Deze zwangerschap was met zoveel inspanning tot stand gekomen, dan leek het mij extra pijnlijk als het mis zou gaan. Mijn lijf gaf mij niet echt signalen, niet in positieve zin en niet in negatieve zin. Soms dacht ik: was ik maar misselijk, dan heb je een soort bevestiging. Maar dan was ik al snel weer blij dat ik mij eigenlijk best goed voelde. En tja, zolang ik geen buikpijn of bloedingen kreeg, zat het wel goed. Wij hadden er van het begin af aan vertrouwen in gehad, dus waarom nu opeens niet meer.
Rond Oud en Nieuw merkte ik dat het beter begon te gaan, toen kon ik opeens zomaar tot laat in de nacht wakker blijven en was ik de volgende ochtend redelijk fris. Het helpt natuurlijk om geen kater te hebben, want dat gaat echt niet lukken met alcoholvrije wijn Verder was mijn buik niet meer zo gespannen en begon ik mij wat meer mijzelf te voelen. Kennelijk hadden de hormonen toch wat langer doorgewerkt dan ik zelf door had. En over een paar dagen al de echo én vakantie, dat helpt zeker!