Een kloppend hartje

Normaal gesproken wordt in de negende week van de zwangerschap een echo gemaakt. Omdat wij dan op vakantie waren, mochten wij een weekje eerder komen. Het was gigantisch druk op de PGD-poli, dus wij werden ergens einde dag ertussen gezet. Toen inmiddels al het personeel al naar huis leek en wij bijna dachten dat ze ons vergeten waren, werden wij eindelijk binnen geroepen. De PGD-arts begroette ons met de woorden: ‘Ik had niet verwacht jullie al zo snel weer terug te zien.’ Na een korte introductie van wat er ging gebeuren, zei ze tot onze opluchting: ‘Laten wij eerst de echo maar maken.’ Vanwege de prille zwangerschap bleek het om een inwendige echo te gaan. Nou ja, daar was ik inmiddels wel aan gewend. Nog voordat de arts iets kon zeggen, zagen wij een prachtig kloppend hartje!!! Bemoedigend en opgetogen kneep de arts even in mijn been, ze straalde bijna net zo hard als wij Verder waren billen en hoofd te onderscheiden. Het leverde een mooi polaroid-plaatje op.
De rest van het consult bestond uit een gesprek over wat te doen bij een zwangerschap (foliumzuur en eventueel vitamine D slikken, geen rood vlees eten etc.) en over de afhandeling van het traject. Omdat er op de echo geen bijzonderheden te zien waren (bijvoorbeeld achtergebleven eiblaasjes of vocht), konden wij officieel ontslagen worden uit het UMC Utrecht en overstappen naar een reguliere verloskundige. Met PGD heb je geen medische indicatie en word je als ‘doorsnee’ zwangere beschouwd. Het enige waar de arts ons op wilde wijzen, was een statistisch verhoogde kans op vroeggeboorte. In Nederland zijn nu ongeveer 200 kinderen via PGD geboren en ze werken met een controlegroep in het Brusselse ziekenhuis. Als ik het goed begrepen heb, zien ze met name in België wat meer vroeggeboortes, maar lijken die cijfers door de Nederlandse groep tegengesproken te worden. In elk geval werd mij op het hart gedrukt om bij verminderd leven, zeker aan het einde van de zwangerschap, direct de verloskundige te bellen voor een extra controle.
Aan het einde vroeg de PGD-arts of wij nog vragen hadden. Jazeker, hoe was nu de precieze uitslag van de PGD?! De status werd erbij gehaald en de uitslag bleek zeer heftig: van de 9 embryo’s waren er 4 ziek, 2 niet goed te analyseren maar zo goed als zeker in elk geval drager, 1 niet meer doorgedeeld maar waarschijnlijk ook ziek of aangedaan en 2 dragers. Van de 9 embryo’s was er dus niet één gezond, en dat terwijl de kans op een kindje met CF statistisch25% is (dus 1 op 4). Wij waren er stil van. Wat een bevestiging van onze keuze om voor IVF/PGD te gaan…
Nadat alles verder afgehandeld en helder was,  deed de arts ons uitgeleide met de mooie woorden: ‘Jullie komen in onze hall of fame.’