Onwerkelijk

En ja, dan ben je opeens zwanger. Na een jaar van onderzoek, wachten en wachtlijsten, hormoonbehandeling en (inwendige) echo’s gewoon in één keer zwanger. Nu hebben wij er gedurende het hele traject er een goed gevoel over gehad, ook tijdens de twee killing wachtweken na de terugplaatsing. Maar toch…
De echo in het UMC Utrecht heeft het bevestigd, er groeit echt een kindje in mijn buik. Ik voelde mij alleen nog niet zwanger, het bleef onwerkelijk. Niet misselijk, geen eetaanvallen, geen stemmingswisselingen. Ik was wel heel erg moe, eigenlijk sinds de bijna-overstimulatie. De arts in het UMC Utrecht had daar een logische verklaring voor. Mijn lijf was nog druk doende om alle hormonen van de IVF op te ruimen, toen het ook aan de slag moest met zwangerschapshormonen. Daardoor duurt het wat langer voordat de boel weer enigszins in balans is.
Gelukkig wilde ons verloskundige ons al in de negende week zien, dan is er nog voldoende tijd om bijvoorbeeld voorlichting te geven over prenataal onderzoek. Ze nam uitgebreid de tijd voor ons en wilde eerst weten hoe het met onze zoon gaat. Drie jaar geleden sloeg het nieuws in als een bom, hij was in alle jaren de eerste CF’er in de praktijk (en is nog steeds de enige voorzover bekend). Daarna hebben wij uitgevoerig gesproken over het wonder dat PGD heet. Ook daarmee hebben wij de primeur in de praktijk, een twijfelachtige eer. De verloskundige had zich duidelijk ingelezen, dat gaf ons een goed gevoel.
Helaas is het hartje nog niet goed te horen met negen weken en kan het ook schadelijk zijn om het al te laten horen. Een kleine teleurstelling, was ik namelijk even vergeten en had gehoopt opnieuw een bevestiging van mijn zwangerschap te krijgen. De verloskundige stelde het echter heel nuchter: zolang er geen sprake is van bloedverlies, kun je er gewoon van uitgaan dat alles goed gaat. Een hart onder de riem. Op naar de volgende controle!